| StuG III- Artyleria Niszczycielem Czołgów | ||
StuG III- artyleria niszczycielem czołgów
Sturmgeschutz III, w skrócie StuG III, był jednym z wielu dział szturmowych produkowanych w III Rzeszy.
Zaprojektowano go jako artylerię samobieżną do wsparcia piechoty i choć nie był pierwszym niszczycielem
czołgów dał on początek serii niszczycieli jagdpanzer.
W 1935 roku pułkownik Erich von Mainstein zaproponował stworzenie dział szturmowych do bezpośredniego
wsparcia piechoty. 15 czerwca 1935 r. wytwórnia Daimler-Benz AG otrzymała zamówienie na opracowanie i
produkcje opancerzonego pojazdu wsparcia uzbrojonego w armatę 75 mm L/24. Wytwórnia ta była
zaangażowana w rozwój czołgu Panzer III. Zdecydowano się wykorzystać jego elementy. Eksperymentalna seria
'0' pięciu pojazdów została wyprodukowana w 1937 roku. Na podwoziu Panzer III B zabudowano działo Stuk
37 L/24. Pojazd nie posiadał wieży jak czołg. Prototypy były testowane, a później używane do szkolenia aż do
końca roku 1942. Produkcja seryjna ruszyła w roku 1940. Dla pojazdów seryjnych wybrano podwozie Panzer III
F. Pojazd chroniły od przodu 50 mm płyty pancerne. Od stycznia do maja Alkett wyprodukował 30 pojazdów
Ausf A [wersji A].
W 1940 roku zorganizowano działa szturmowe w bataliony po 18 pojazdów. W 1942 ich liczbę zwiększono do
28, a w październiku do 31.
WersjaOkres produkcjiLiczba wyprodukowanych
pojazdów
Ausf AStyczeń - maj 194030
Ausf BCzerwiec - maj 1941320
Ausf CMaj - wrzesień 194150
Ausf DMaj - wrzesień 1941150
Ausf EWrzesień 1941 - marzec 1942272
Ausf FMarzec - wrzesień 1942359 + 1 prototyp
Ausf F/8Wrzesień - grudzień 1942334
Ausf GGrudzień 1942 - marzec 19457720 + 173 przerobione ze
starszych wersji.
Wersje od A do E były uzbrojone w krótkolufową armatę L/24. Nadawała się ona do wsparcia ogniowego, lecz nie do niszczenia czołgów. Rolę taką coraz częściej na froncie wschodnim zaczęły spełniać te pojazdy walcząc z T 34. Od wersji F zmieniono uzbrojenie pojazdu. Dodano km MG34. Brak tego karabinu uniemożliwiał znacznie obronę pojazdu przed piechotą przeciwnika. Armatę krótkolufową zmieniono na długolufową Stuk40 L/43, a później L/48. Od tego momentu StuG III stał się najlepszym ówcześnie niemieckim niszczycielem czołgów. Do końca wojny była to broń bardzo efektywna. Pojazd ten znakomicie spisywał się w obronie, szczególnie atak z zamaskowanych pozycji. W związku z tym, że nie miał wieży trzeba było manewrować całym pojazdem, aby obrócić działo o większy kąt. Dużą zaletą 'czołgów bez wieżyczek była ich niska cena. Trzy StuGi III kosztowały tyle co dwa czołgi Panzer IV, lub cztery StuGi tyle co jeden Królewski Tygrys. W wersji G zwiększono opancerzenie do 80 mm. Od wersji F armatę umieszczano w osłonie typu Saukopf (łeb knura). Zachowanie jezdne pojazdu było podobne do czołgu Panzer III. StuG III- artyleria niszczycielem czołgów | ||
| | 1 | 2 | następna >> |
