Czołg Challenger I jest czołgiem brytyjskim III generacji. Został skonstruowany na podstawie prototypowego czołgu Shir 2. Miał on zastąpić przestarzałego, używanego od blisko 20 lat Chieftaina. Produkcję Challengera rozpoczęła Royal Ordance Factories, później wykupiona przez Vickers Defence Systems.

Głównym atutem tej konstrukcji był nowoczesny pancerz typu Chobham. Jest on mieszaniną stali pancernej, płytek ceramicznych i płyt ze stopów lekkich. Zapewniał on znaczną ochronę przed pociskami systemu HEAT (high explosive anti-tank). Na uzbrojenie czołgu składała się gwintowana armata 120 mm L115AB (ulepszona wersja tej z Chieftaina) i dwa karabiny maszynowe (L8A2 i L37A2), oba kalibru 7.62. Pojazd może przewozić 64 pociski, 42 ładunki miotające oraz 4000 sztuk amunicji do karabinów maszynowych.. Układ napędzający czołg (Condor V-12 firmy Perkins Engines Company) jest zmodyfikowaną wersją tego z Chieftaina, przez co Challenger nie grzeszy prędkością. Każdy z czołgów posiada możliwość zamontowania spychacza. Załogę tego czołgu stanowią cztery osoby. Dowódca i strzelec mają swoje stanowiska z prawej strony wieży, a ładowniczy z lewej.



Krytykowany przez ekspertów czołg brał udział w konflikcie toczonym na irackich pustyniach w 1991 roku. Przed rozpoczęciem działań wojennych pojazd poddano kilku modyfikacjom mającym na celu zwiększenie opancerzenia i siły ognia. Zaliczało się do nich między innymi nakładane osłony burtowe firmy Vickers, zastosowanie pocisków ze zubożonym uranem, specjalny sprzęt umożliwiający przewożenie na tylnej burcie dwustu litrowych zbiorników paliwa. Ciekawym rozwiązaniem były zastosowane w części czołgów specjalnego systemu stawiającego za pojazdem zasłonę dymną. Challengery za sprawą silnego pancerza i niezłego uzbrojenia siały zamęt wśród wojsk Saddama. Podczas operacji Pustynna Burza nie został zniszczony żaden Challenger, ani nie zginął żaden z obsługujących je żołnierzy. Nieformalnym rekordem jest fakt zniszczenia irackiego T-55 z odległości 5100 metrów.

Challenger I został z czasem zastąpiony przez jego nową wersję oznaczoną cyfrą II. W swoim czasie był jednym z najlepszych i najciężej opancerzonych na świecie.

Dane taktyczno-techniczne:
Załoga: 4 osoby
Masa: 6200 Kg
Długość: 11.5 m (z działem)
Szerokość: 3.51 m
Wysokość: 2.95 m
Prędkość na drodze: 56 km/h
Zasięg: 450 km (na drodze)