W czasie Drugiej Wojny Światowej pojawiło się zapotrzebowanie na broń łączącą cechy pistoletu maszynowego (mała waga, duża szybkostrzelność) z cechami karabinu (znaczny zasięg, spore możliwości obalające). Pracę nad projektem nowej broni rozpoczęto w 1942 roku, a jego realizację powierzono dwóm niezależnym wytwórniom- zakładom Karl Walther i C.G Heanel. Broń miała strzelać nabojem pośrednim 7.92X33mm(7.92 „Kurz”), powstałym przez skrócenie łuski naboju 7.92X57mm. Porównania konstrukcji obu firm dokonano w bardzo oryginalny sposób - wyprodukowano niewielką liczbę obu prototypów i zrzucono na spadochronach okrążonej jednostce piechoty. Żołnierze wydostali się z okrążenia przekazując swoje opinie na temat obu karabinów. Ostatecznie przetarg wygrała ekipa C.G Heanel (prowadzona przez Hugo Schmeissera), wraz ze swoim Mkb 42(H)-Machinenkarabiner 42, który trafił do masowej produkcji jako MK 43.



Powstało kilka różnych wariantów Mkb 42, m.in. z możliwością zamocowania bagnetu. Niestety, ów produkt , a konkretniej jego amunicja powodowała problemu natury logistycznej. Próbowano temu zaradzić tworząc Mkb 43 (G) strzelającego amunicją mauserowską (7.92X57), jednak projekt utknął w fazie prototypów. MK 43 został wprowadzony głównie na wyposażenie jednostek doborowych. Wyprodukowano około 8000 egzemplarzy tej broni. Koszty jej produkcji były bardzo duże, więc produkcję czasowo wstrzymano. Liczne raporty wychwalające nowe dziecko niemieckiego przemysłu zbrojeniowego spowodowały że MK 43 znów trafił na taśmy fabryczne. Po wniesieniu drobnych poprawek do konstrukcji karabinu zmieniono jego nazwę na MP43. Szóstego kwietnia 1944 roku Hitler ujednolicił nazewnictwo wojskowe. W wyniku tej reformy zmieniono między innymi nazwę G43 na K43 a MP43 na MP44. Broń świetnie spisywała się na froncie, wiec w celu podkreślenia jej nowatorstwa przemianowano ją na Sturmgewehr 44 - w skrócie STG 44. Jego następcą miał być STG 45 (M), ale nigdy nie został wdrożony do masowej produkcji.



Po wojnie STG 44 był na wyposażeniu milicji NRD. W roku 1961 zakończono produkcję naboju 7.92X57 mm, co dało kres popularności tego karabinku w służbach mundurowych. Produkcję wznowiono w roku 2004 r., z uwagi na bardzo dużą liczbę dobrze zachowanych egzemplarzy Sturmgewehr 44.

Broń funkcjonuje na zasadzie odprowadzania gazów prochowych przez boczny otwór w ściance lufy. Komora gazowa, zamknięta posiada stałą objętość. Ryglowanie odbywa się poprzez wychylanie zamka w płaszczyźnie pionowej. Karabin wyposażony jest w mechanizm uderzeniowy typu kurkowego, celownik sektorowy, z możliwością prowadzenia ognia do 800 m. STG 44 zasilany jest łukowymi magazynkami dwurzędowymi.



Sturmgewher 44 był swojego rodzaju innowacją – pierwszy karabinek szturmowy na świecie. Był przodkiem broni takich jak AK 47, M16, Famas. Wielu uważa STG 44 za broń nieporęczną, jednak biorąc pod uwagę iż jest to swojego rodzaju eksperyment (udany swoją drogą), można na to przymknąć oko.

Kaliber: 7.92mm
Nabój: 7.92X33mm (7.92 Kurz)
Pojemność magazynka: 30 nabojów
Długość: 980 mm
Długość lufy: 419 mm
Masa
Z pustym magazynek - 4.9 kg
Z pełnym magazynkiem - 6 kg
Prędkość początkowa pocisku 694 m/s
Szybkostrzelność teoretyczna: 470 strzałów/minutę